Βελονάκια, βελόνες και εγένετο πλέξιμο!!

Πλέξιμο με βελονάκι

Είναι η διαδικασία δημιουργίας υφάσματος από νήμα, κλωστή ή άλλο υλικό χρησιμοποιόντας βελονάκι. Η λέξη "crochet" που χρησιμοποιείται ευρέως προέρχεται από την αντίστοιχη γαλλική λέξη που σημαίνει  άγκιστρο (βελονάκι).  Το βελονάκι μπορεί να είναι φτιαγμένο από διάφορα υλικά όπως μέταλλο, ξύλο ή πλαστικό και είναι παρασκευάζεται στο εμπόριο, καθώς παράγεται από τεχνίτες.  Το πλέξιμο με βελονάκι, όπως το πλέξιμο με βελόνες,  αποτελείται από "τραβώντας" θηλιές μέσω άλλων θηλιών, αλλά επιπλέον ενσωματώνει το τύλιγμα του υλικού εργασίας γύρω από το βελονάκι μία ή περισσότερες φορές. Το πλέξιμο με βελονάκι διαφέρει από αυτό με τις βελόνες καθώς μόνο μία βελονιά είναι ενεργή (δουλεύται) τη φορά (εξαίρεση είναι το Τυνησιακό πλέξιμο και  η broomstick δαντέλα {γνωστή και ως  jiffy δαντέλα and peacock eye crochet}), οι βελονιές γίνονται με την ίδια διάμετρο νήματος και είναι συγκριτικά ψηλότερες. Επίσης χρησιμοποιείται ένα βελονάκι αντί για 2 όπως γίνεται με τις βελόνες πλεξίματος.  Επιπρόσθετα, το βελονάκι έχει το δικό του σύστημα συμβόλων που εκπροσωπούν τους τύπους βελονιάς.

Ετοιμολογία
Η λέξη crochet προέρχεται από το αρχαίο γαλλικό crochet, άγκιστρο - βελονάκι, υποκοριστικό του croche, θηλυκό του croc, το οποίο έχει γερμανική προέλευση. Ιστορία Προέλευση
Η Lis Paludan θεωρητικολογεί ότι βελονάκι εξελίχθηκε από παραδοσιακές πρακτικές στο Ιράν, τη Νότια Αμερική ή τη Κίνα, αλλά δεν υπάρχουν καθοριστικές αποδείξεις ότι η τέχνη πραγματοποιείται πριν από τη δημοτικότητά της στην Ευρώπη κατά τον 19ο αιώνα.  Η πρώτη γραπτή αναφορά στο βελονάκι αναφέρεται στο "βουβό γαϊτανάκι με βελονάκι (slip stitch crochet)| το πλέξιμο του βοσκού (shepherd's knitting)" από το βιβλίο Τα απομνημονεύματα μίας κυρίας ορεινής χώρας (The Memoirs of a Highland Lady) της Elizabeth Grant (1797–1830) του 19ου αιώνα. Κάποιοι υποστηρίχουν ότι τα πρώτα δημοσιευμένα μοτίβα-σχέδια για βελονάκι εμφανίστηκαν στο ολλανδικό περιοδικό Pénélopé το 1824. Μοτίβα για βελονάκι βρέθηκαν πρόσφατα σε ένα ελβετικό περιοδικό "Τέχνη και ειδήσεις για τους πολίτες όλων των κατηγοριών (Konst och nyhetsmagasin för medborgare av alla klasser)" από το 1819, απορρίπτει την προηγούμενη άποψη. Μπορεί να υπάρχουν ακόμη παλιότερα παραδείγματα σε δημοσιεύσεις  που δεν έχουν ελενχθεί διεξοδικά. Άλλοι δείκτες που εμφανίζουν ότι το βελονάκι ήταν νέο κατά τον 19ο αιώνα συμπεριλαμβάνει την δημοσίευση του  1847 "Ένα χειμωνιάτικο δώρο (A Winter's Gift)", το οποίο παρέχει λεπτομερείς οδηγίες για πλέξιμο με βελονάκι, παρόλο που πιθανολογεί ότι οι αναγνώστες κατανοούν τα βασικά άλλων τεχνικών βελόνας- κεντήματος. Νεώτερες αναφορές σε αυτήν τη τέχνη περιέχονται στο βιβλίο "Godey's Lady's Book" το 1846 και το 1847 με αναφορές στο πλέξιμο με βελονάκι πριν την τθποποίηση της ορθογραφίας το 1848.

Η Kooler προτείνει ότι η πρώιμη εκβιομηχάνιση είναι το κλειδί στην ανάπτυξη του πλεξίματος με βελονάκι. Η μηχανή περιστροφής βαμβακιού και δημιουργίας νήματος γίνεται ευρέως διαθέσιμη και φθηνή σε Ευρώπη και Βόρεια Αμερική μετά την εφεύρεση του εκκοκκιστηρίου βάμβακος και του περιστρεφόμενου πολλαπλού αδραχτιού (Spinning jenny) με πολλές χρήσεις, εκτοπίζοντας το χειροκίνητο αδράχτι. Η τεχνική με το βελονάκι καταναλώνει περισσότερο από ότι το νήμα συγκρίσιμων μεθόδων παραγωγής κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων  και το βαμβάκι είναι κατάλληλο για αυτή τη τεχνική.

Υφάσματα πλεκτά ή με κόμπους έχουν επιβιώσει από τις νεώτερες περιόσους, αλλά δεν υπάρχουν σωζόμενα δείγματα από πλεκτά υφάσματα από βελονάκι σε καμμία εθνολογική συλλογή, ή αρχαιολογική πηγή πριν το 1800. Συγγραφείς τονίζουν ότι το ταμπούρ βελονάκι χρησιμοποιόταν  σε ταμπούρ δαντέλες / κεντήματα ταμπούρ (embroidery) στη Γαλλία τον 18ο αιώνα, και υποστηρίζουν ότι η πλέξη θηλιών με βελονάκι μέσω λεπτού υφάσματος στη τέχνη του ταμπούρ εξελίχθηκε σε "βελονάκι στον αέρα."  Τα περισσότερα δείγματα ενός πρώιμου έργου υποστηρίζουν ότι είναι πλέξιμο με βελονάκι το οποίο αποδείχτηκε ότι στην πραγματικότητα είναι δείγματα  nålebinding. Το Nålebinding είναι τεχνική πλεξίματος με βελονάκι και βελόνες.

Η Donna Kooler εντοπίζει ένα πιθανό πρόβλημα με αυτήν την υπόθεση του ταμπούρ: βελονάκια πλέξης ταμπούρ εκείνης της περιόδου όπου διατηρήθηκαν σε σύγχρονες συλλογές δεν μπορούν να παράγουν υφάσματα από πλέξη με βελονάκι καθώς το βελονάκι με «αναπόσπαστες πεταλούδες" που απαιτείται για την τεχνική του ταμπούρ παρεμβαίνει στις προσπάθειες του πλεξίματος με βελονάκι.

Παρόλαυτα, η Δς Gaugain, στο βιβλίο της "Ο βοηθός της κυρίας για την εκτέλεση  χρήσιμων και φανταχτερών σχεδίων στο πλέξιμο με βελόνες, στο κέντημα και στο πλέξιμο με βελονάκι (The Lady's Assistant for Executing, Useful and,  Fancy Designs in Knitting, Netting, and Crotchet Work)", το 1840,  κάνει αναφορά στο "ταμπούρ ή στο πλέξιμο με βελονάκι", στη συνέχεια το αναφέρει "ταμπούρ" σε όλες τις οδηγίες, υποδεικνύοντας την ισχυρή σύνδεση που πίστευαν τότε που πρωτοξεκίνησε η τέχνη του πλεξίματος με βελονάκι, όπου πιθανότατα έτσι και να το λέγαν στις αρχές. Το ότι αυτά τα βελονάκια τα οποία διασώθηκαν, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν, είναι ένα επίμονο πρόβλημα στην αρχαιολογία: ό,τι χρησιμοποιούνταν συχνά συνήθως πάθαινε φθορά και δε διασώζονταν. Η ταμπούρ δαντέλα σε λεπτό δίκτυ συνήθως διδάσκεται με βελονάκι που είναι για πλέξιμο με βελονάκι καθώς τα βελονάκια για ταμπούρ με τις "αναπόσπαστες πεταλούδες" είναι ένα ακριβό αντικείμενο.

Τα πρώιμα βελονάκια πλεξίματος διακυμαίνονταν από πρωτόγονες λυγισμένες βελόνες χωμένες σε ένα φελλό για χερούλι, τα οποία τα χρησιμοοιούσαν φτωχοί ιρλανδοί εργάτες δαντέλας μέχρι ακριβά από ασήμι, ορείχαλκο, χάλυβα, ελεφαντόδοντο και οστά πάνω σε μία ποικιλία από λαβές, κάποιες από τις οποίες σχεδιάστηκαν για να αναδεικύνουν καλύτερα τα γυναικεία χέρια παρά για να δουλέψουν με νήμα. Μέχρι τις αρχές του 1840, οι οδηγίες που δημοσιεύονταν για το πλέξιμο με βελονάκι στην Αγγλία ήταν κυρίως από την Eleanor Riego de la Blanchardiere και την Frances Lambert.  Αυτά τα πρώτα σχέδια συνιστούσαν νήμα από βαμβάκι και λινό για δαντέλες, νήμα από μαλλί για ρούχα, συχνά σε συνδιασμούς με ζωντανά χρώματα. Πρώιμη Ιστορία
Τον 19ο αιώνα, καθώς η Ιρλανδία αντιμετώπιζε το Μεγάλο Ιρλανδικό Λιμό (1845-1849), η εργασία πάνω σε δαντέλα από βελονάκι εισήχθη ως μία μορφή ανακούφισης από την πέινα (η παραγωγή πλεκτής δαντέλας για τους φτωχούς ιρλανδούς εργαζόμενους ήταν εναλλακτικός τρόπος για χρήματα). Η Δς Riego de la Blanchardiere πιστώνεται γενικά την εφεύρεση του ιρλανδέζικου πλεξίματος με βελόνα, δημοσιεύοντας το πρώτο βιβλίο με μοτίβα-σχέδια το 1846. Η ιρλανδέζικη δαντέλα έγινε δημοφιλής σε Ευρώπη και Αμερική και γινόταν σε ποσότητα μέχρι τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Μοντέρνα Πρακτική και Πολιτισμός
Η μόδα στο βελονάκι άλλαξε με την Βικτωριανή εποχή τη δεκαετία του 1890. Οι πλεκτές δαντέλες την εποχή του Εδουάρδου, με αποκορύφωμα ανάμεσα στο 1910 και στο 1920, έγιναν ακόμη πιο πολύπλοκες σε υφή και πιο περίπλοκες στο ράψιμο.

Τα δυνατά Βικτωριανά χρώματα εξαφανίστηκαν, παρόλαυτα νέες δημοσιεύσεις έλεγαν για άσπρα και παλ νήματα, εκτός από φανταχτερές τσάντες, οι οποίες πλέκονταν συχνά με φωτεινά χρωματιστά μετάξια και περίτεχνες χάντρες.  Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, πολύ λιγότερα μοτίβα για πλέξιμο με βελονάκι δημοσιεύονταν και τα περισσότερα από αυτά ήταν απλουστευμένες εκδοχές των νεώτερων μοτίβων αυτών της αρχής του 20ου αιώνα.  Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, από τα τέλη της δεκαετίας του '40 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '60, υπήρξε μία αναζοπύρωση στο ενδιαφέρον για σπιτικές χειροτεχνίες. κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, με πολλά νέα και εφάνταστα πλεκτά σχέδια δημοσιευμένα για  χρωματιστά σεμεδάκια, προστατευτικές λαβές για κατσαρόλες και άλλα για το σπίτι, μαζί με ανανεώσεις παλαιότερων δημοσιεύσεων. Αυτά τα μοτίβα θέλαν πιο χοντρά νήματα και μαλλιά από τα παλιότερα μοτίβα και περιείχαν υπέροχα διαφοροποιημένα χρώματα. Η τεχνική παρέμεινε πρωτίστως τέχνη για τους νοικοκύριδες μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και τις αρχές της δεκαετίας του 1970, όπου και η νέα γενιά πήρε το πλέξιμο με το βελονάκι και έκανε δημοφιλή τα squares, ένα μοτίβο δουλεμένο σε κύκλο και με ενσωματωμένα φωτεινά χρώματα.

Αν και το πλέξιμο με βελονάκι υποβλήθηκε σε μια επακόλουθη πτώση στη δημοτικότητα, στις αρχές του 21ου αιώνα έχει δει μια αναβίωση του ενδιαφέροντος για βιοτεχνών και DIY, καθώς και μεγάλα βήματα για τη βελτίωση της ποιότητας και τις ποικιλίες του νήματος. Υπάρχουν πολλά περισσότερα νέα βιβλία με μοτίβα που έχουν εκδοθεί και τα περισσότερα μαγαζιά που πουλάνε νήματα και μαλλιά προσφέρουν τώρα μαθήματα πλεξίματος επιπρόσθετα από τα κλασσικά μαθήματα πλεξίματος με βελόνες. Υπάρχουν πολλά βιβλία που μπορεί κάποιος να αγοράσει από τα τοπικά μαγαζιά, με τα οποία μπορείς να μάθεις μόνος πως να πλέξεις με βελονάκι, είτε για αρχάριους είτε για περισσότερο γνώστες. Υπάρχουν επίσης πολλά βιβλία   για παιδιά και νέους που ελπίζουν να το κάνουν ως χόμπι. Σεμεδάκια - φιλέ (Filet crochet), Τυνησιακό πλέξιμο (Tunisian crochet), μωσαϊκό πλέξιμο (tapestry crochet) ... είναι όλα ποικιλίες των βασικών μεθόδων πλεξίματος με βελονάκι {broomstick lace, hairpin lace, cro-hooking και Irish crochet}.

Το πλεκτό από βελονάκι γνώρισε μία αναγέννηση στην πασαρέλα. Του  Christopher Kane η φθινοπωρινή "έτοιμα να φορεθούν" Συλλογή για το 2011 κάνει εντατική χρήση του granny square, ενός από του πιο βασικού μοτίβου. Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί πολλές φορές από σχεδιαστές στο δημοφιλές reality show Project Runway. Επιπρόσθετα, ιστοσελίδες όπως η Etsy και η Ravelry το έχουν κάνει εύκολο για μεμονωμένους χομπίστες να πωλούν και αν διακινούν τα μοτίβα τους ή τα έργα τους μέσω του διαδικτύου.

Η Laneya Wiles κυκλοφόρησε ένα μουσικό βίντεο με τίτλο "Ευθύ πλέξιμο (Straight Hookin')", όπου κάνει λογοπαίγνιο με την λέξη "ιερόδουλες (hookers)", το οποίο έτσι έχει διπλό νόημα και για τα δύο, ένα για αυτούς που πλέκουν και ένα για τις ιερόδουλες.

Υλικά
Τα βασικά υλικά που χρειάζονται για το πλέξιμο με βελονάκι είναι ένα βελονάκι και ένα είδος υλικού που θα πλεχτεί, και συνηθέστερα μαλλί ή νήμα. κοινά. Πρόσθετα εργαλεία είναι για να μετράς τις βελονιές, να μετράς το πλεκτό ύφασμα ή σχετικά αξεσουάρ.  Στα παραδείγματα περιλαμβάνονται τα χαρτόνια με εγκοπές, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή φούντας, τελειωμάτων πλεκτών και διάφορα άλλα, ένας κύκλος pom-pom είναι για την κατασκευή pom-poms, μια μεζούρα και ένας μετρητής εύρους, και τα δύο για μέτρηση πλεκτής εργασίς και μετρήματος βελονιών, ένας μετρητής σειράς και κατά περίπτωση πλαστικά δαχτυλίδια τα οποία χρησιμοποιούνται για ειδικά έργα. Τα τελευταία χρόνια, οι επιλογές μαλλιών έχουν προχωρήσει από τα συνθετικά, φυτικά και ίνες βασισμένες σε ζώα περιλαμβάνοντας μπαμπού, qiviut, κάνναβη, και στελέχη μπανάνας, απλά για να αναφέρθούν μερικές Βελονάκι
Το βελονάκι πλεξίματος βγαίνει σε πολλά μεγέθη και υλικά, όπως κοκκάλινα, από μπαμπού, αλουμινένια, πλαστικά και ατσάλινα. Το μέγεθος κατηγοριοποιείται από τη διάμετρο του άξονα του αγκιστριού και ένας χειροτέχνης στοχεύει να δημιουργήσει βελονιές σε ένα ορισμένο μέγεθος, ώστε να επιτευχθεί ένα συγκεκριμένο εύρος που καθορίζεται σε ένα συγκεκριμένο μοτίβο. Εάν το εύρος δεν επιτυγχάνεται με ένα βελονάκι, χρησιμοποιείται ένα άλλο μέχρι οι βελονιές που θα γίνουν να είναι στο απαιτούμενο μέγεθος. Οι χειροτέχνες μπορεί να έχουν προτίμηση σε ένα είδος υλικού για τα βελονάκια τους λόγω αισθητικής, του πως γλυστράει το νήμα, του αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο χέρι όπως αθροιτικά, του ότι τπ μπαμπού ή το ξύλο είναι πιο ζεστά και ευλίγυστα σε σχέση με το μέταλλο. Οι λαβές στα βελονάκια και οι εργονομικές τους λαβές είναι επίσης διαθέσιμες ώστε να βοηθούν τους χειροτέχνες.

Τα μεγέθη στα ατσαλένια βελονάκια ξεκινούν από 0.4 και φτάνουν στα 3.5 χιλιοστά, ή από 00 σε 16 σε αμερικάνικο μέγεθος. Αυτά τα βελονάκια χρησιμοποιούνται για ψιλό φιλέ όπως σεμεδάκια και δαντέλες.

Τα βελονάκια από αλουμίνιο, μπαμπού και πλαστικό είναι διαθέσιμα από τα  2.5 έως τα 19 χιλιοστά σε μέγεθος, ή από το Β έως το S σε αμερικάνικο μέγεθος.

Τεχνητά βελονάκια φτιαγμένα από χειροποίητα γυρισμένα ξύλα, καμμιά φορά διακοσμημένα με ημιπολύτιμους λίθους ή χάντρες.

Τα βελονάκια που χρησιμοποιούνται σε Τυνησιακή τεχνική πλεξίματος (Tunisian crochet) έχουν επιμηκυνθεί και έχουν έναν αναστολέα στο άκρο της λαβής, καθώς τα βελονάκια με διπλές άκρες έχουν ένα άγκιστρο σε κάθε άκρη της λαβής. Υπάρχει επίσης μία διπλή συσκευή βελονακίου που ονομάζεται Κρο-βελονάκι (Cro-hook), η οποία έχει γίνει δημοφιλής. Ένας αργαλειός φουρκέτας χρησιμοποιείται συχνά για τη δημιουργία δαντέλας και μεγάλων σε μάκρος βελονιών, η οποία είναι γνωστή ως δαντέλα φουρκέτας. Αν και αυτό δεν είναι από μόνος του ένα βελονάκι, είναι μια συσκευή που χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με ένα βελόνι για να παράγει τις βελονιές.

Μαλλί
Μαλλί για πλέξιμο με βελόνες συνήθως πωλείται σε κουβάρια ή σε κούκλες,  παρόλου που μπορεί να βρεθεί σε τυλιγμένο σε καρούλια ή κώνους. Οι κούκλες και τα κουβάρια συνήθως πωλούνται με μια ταινία νήματος, μια ετικέτα που περιγράφει το βάρος του νήματος, το μήκος, τη παρτίδα βαφής, την περιεκτικότητα σε ίνες, οδηγίες πλυσίματος, τις προτεινόμενες σε μέγεθος βελόνες και βελονάκια, πιθανόν εύρος, κλπ. Είναι κοινή πρακτική  να φυλάσσεται αυτή η ταινία για μελλοντική αναφορά, ειδικά εάν επιπρόσθετα χρειστούν επιπλέον κούκλες ίδιου μαλλιού.  Όσοι πλέκουν με βελονάκι γενικά εξασφαλίζουν ότι τα νήματα για ένα έργο προέρχεται από μία μόνο παρτίδα βαφής. Η χρωστική ουσία παρτίδα προσδιορίζει μια ομάδα από κούκλες που βάφτηκαν μαζί και έτσι έχουν ακριβώς το ίδιο χρώμα.  Κούκλες από διαφορετικές παρτίδες βαφής, ακόμη και αν είναι πολύ παρόμοια σε χρώμα, συνήθως είναι ελαφρώς διαφορετική και μπορεί να παράγει μια ορατή λωρίδα όταν προστεθεί σε υπάρχουσες εργασίες. Αν δεν έχει αγοραστεί επαρκής νήμα από μόνο μία παρτίδα βαφής για να ολοκληρωθεί ένα έργο, επιπλέον κούκλες της ίδιας παρτίδας βαφής μπορεί μερικές φορές να ληφθούν από άλλα καταστήματα ή στο διαδίκτυο. 

Το πάχος ή το βάρος του νήματος είναι ένας σημαντικός παράγοντας στον καθορισμό του εύρους, δηλαδή, πόσες βελονιές και γραμμές απαιτούνται για να καλύψουν μία δεδομένη περιοχή για μια δοσμένο μοτίβο. Παχύτερα νήματα απαιτούν γενικά μεγάλης διαμέτρου βελονάκια, ενώ για λεπτότερα νήματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν και παχιά και λεπτά βελονάκια. Ως εκ τούτου, παχύτερο νήμα γενικά απαιτεί λιγότερες βελονιές, και άρα λιγότερο χρόνο για να επεξεργαστεί ένα συγκεκριμένο σχέδιο. Σχέδια και μοτίβα είναι χονδροειδή με παχύτερα νήματα και να παράγουν έντονα οπτικά εφέ, ενώ λεπτότερα νήματα είναι καλύτερα για εκλεπτυσμένα ή ντελικάτα μοτίβα. Τα νήματα ομαδοποιούνται σε τυποποιημένες έξι κατηγορίες ανάλογα με το πάχος: ιδιαίτερα λεπτά, λεπτά, ελαφριά, μεσαία, ογκώδη και πολύ χοντρά. Ποσοτικά, το πάχος μετριέται από τον αριθμό των τυλιγμάτων ανά ίντσα (WPI= wraps per inch). Το σχετικό βάρος ανά μονάδα μήκους συνήθως μετριέται σε tex or denier.

Πριν από τη χρήση, οι κούκλες τυλίγονται σε κουβάρια όπου το νήμα εξέρχεται από το κέντρο, κάνοντας ευκολότερο το πλέξιμο εμποδίζοντας το νήμα από το να μπερδευτεί εύκολα. Η διαδικασία τυλίγματος  μπορεί να γίνει με το χέρι ή με ένα μύλο τυλίγματος  ή με ένα τυλιχτή νήματος.

Η χρησιμότητα ενός νήματος κρίνεται από διάφορους παράγοντες, όπως το πόσο αφράτο είναι (την ικανότητά του να παγιδεύει αέρα, αυτό ονομάζεται loft ), την ανθεκτικότητα του (ελαστικότητα υπό ένταση), τον τρόπο πλυσιματός του και το πόσο εύκολα αποχρωματίζεται , η υφή του (αίσθηση του, ιδίως σε σχέση με την απαλότητα και την φαγούρα), την αντοχή της ενάντια τριβή, την αντίσταση του στο κόμπιασμα, το πόσο μαλλιαρό είναι, η τάση του να στρίψει ή να ξεστρίψει, το συνολικό βάρος και drape του, την παρεμπόδιση ή όχι στις  ιδιότητες ξεφτίσματος, την άνεση (αναπνεύσιμο, απορρόφηση της υγρασίας, ιδιότητες απορρόφησης) και την εμφάνισή του, στην οποία περιλαμβάνονται το χρώμα, η λάμψη, η απαλότητα και τα διακοσμητικά του χαρακτηριστικά. Άλλοι παράγοντες περιλαμβάνουν το κατα πόσο αλλεργιογόνο είναι, την ταχύτητα στεγνώματος, την αντοχή σε χημικά, σκώρους, και το ωίδιο, το σημείο τήξης και το πόσο εύφλεκτο είναι, την διατήρηση του στατικού ηλεκτρισμού, και την τάση να δεχθεί βαφές. Οι επιθυμητές ιδιότητες μπορεί να διαφέρουν για τα διάφορα έργα, έτσι δεν υπάρχει το "καλύτερο" νήμα. 

Παρόλα που το πλέξιμο με βελονάκι μπορεί να γίνει με κορδέλες , μεταλλικό σύρμα ή πιο εξωτικά υλικά, τα περισσότερα νήματα γίνονται από κλώσιμο ινών, διαδικασία που παλιότερα γινόταν με το αδράχτι. Κατά το κλώσιμο, οι ίνες συστρέφονται , έτσι ώστε το νήμα να έχει αντίσταση στοσπάσιμο υπό ένταση ~ Το στρίψιμο  μπορεί να γίνει σε οποιαδήποτε κατεύθυνση , με αποτέλεσμα ένα νήμα συστροφής-Ζ  ή συστροφής-S. Εάν οι ίνες πρώτα ευθυγραμμιστούν με το χτένισμα τους (να μην είναι μπερδεμένες και να βρίσκονται σε σειρά) και στη συνέχεια το αδράχτι της μηχανής χρησιμποιήσει μία μέθοδο επεξεργασίας στριψίματος μαλλιού, όπως η μικρή προς τα εμπρός άντληση, το νήμα είναι ομαλότερο και ονομάζεται πενιέ  (ύφασμα από στριμμένο μαλλί).  Αντίθετα , αν οι ίνες είναι λαναρισμένες , αλλά όχι χτενισμένες και το αδράχτι της μηχανής χρησιμοποιήσει μια μέθοδο μάλλινης επεξεργασίας, όπως η μεγάλη προς τα πίσω άντληση, το νήμα είναι πιο θολό και ονομάζεται  μάλλινο-κλωσμένο (woolen-spun). Οι ίνες που συνθέτουν ένα νήμα μπορεί να είναι νήμα συνεχών ινών , όπως μετάξι (silk) και πολλά συνθετικά, ή μπορεί να είναι συρραμμένο (ίνες ενός μέσου μήκους , τυπικά μερικών ίντσών, staples). Φυσικά οι ίνες νήματος ενίοτε κόβονται σε staples πριν την κλώθηση. Η αντοχή του νήματος κατά του σπασίματος προσδιορίζεται από τον αριθμό των περιστροφών , το μήκος των ινών και το πάχος του νήματος. Σε γενικές γραμμές ,τα νήματα γίνονται ισχυρότερα με περισσότερες συστροφές (που ονομάζεται επίσης worst), μακρύτερες ίνες και παχύτερα νήματα (περισσότερα ίνες). Για παράδειγμα, τα λεπτότερα νήματα απαιτούν περισσότερες περιστροφές από ότι τα παχύτερα νήματα ώστε να αντισταθούν στο σπάσιμο υπό ένταση. Το πάχος του νήματος μπορεί να ποικίλει κατά το μήκος του. Ένα slub είναι ένα πολύ παχύτερο τμήμα στο οποίο μια μάζα των ινών ενσωματώνεται στο νήμα.

Οι κλωσμένες ίνες γενικά χωρίζονται σε ίνες ζώων, φυτών και συνθετικές. Υτοί οι τύποι ίνας διαφέρουν χημικά και αντιστοιχούν σε πρωτεΐνες, υδατάνθρακες και συνθετικά πολυμερή, αντιστοίχως. Στις ίνες από ζώα περιλαμβάνεται και το μετάξι, αλλά γενικά είναι μακριές τρίχες ζώων όπως το πρόβατο (μαλλί), η κατσίκα (ανκορά κατσίκα ή κασμίρ κατσίκα),  το κουνέλι (ανκορά κουνέλι), το λάμα,  το αλπακά, ο σκύλος, η γάτα, η καμήλα, το βουβάλι, και το βόδι μουσκ (qiviut). Τα φυτά που χρησιμοποιούνται για ίνες συμπεριλαμβάνουν το βαμβάκι, το λινάρι (για λινό), το μπαμπού, το ραμί, τη κάνναβη, το γιούτα, τη τσουκνίδα, τη ράφια, τη γιούκα, το φλοιό καρύδας, τις μπανανιές, τη σόγια και το καλαμπόκι.  Οι ίνες ραιγιόν και οξικές ίνες παράγονται επίσης από κυτταρίνη, κυρίως προερχόμενες από δέντρα. Οι κοινές συνθετικές ίνες περιλαμβάνουν τα ακρυλικά, τους πολυεστέρες όπως το ντακρόν (Dacron) και το Ingeo, το νάιλον και άλλα πολυαμίδια, και ολεφίνες όπως πολυπροπυλένιο. Από αυτούς τους τύπους, το μαλλί γενικά ευνοείται για πλέξιμο με βελονάκι, κυρίως λόγω της ανωτεροτητάς του σε ελαστικότητα, τη ζεστασιά του και (μερικές φορές) το ξέφτισμα. Ωστόσο, το μαλλί είναι γενικά λιγότερο βολικό στον καθαρισμό και μερικοί άνθρωποι είναι αλλεργικοί σε αυτό. Είναι επίσης συνηθισμένο να συνδιάζονται διαφορετικά είδη ινών στο νήμα, π.χ.  85% αλπακά και 15% μετάξι. Ακόμη και μέσα σε ένα είδος ινών, μπορεί να υπάρχει μεγάλη ποικιλία ως προς το μήκος και το πάχος των ινών, για παράδειγμα, το μαλλί μερινό (Merino) και αιγυπτιακό βαμβάκι ευνοούνται διότι παράγουν εξαιρετικά μακριές, λεπτές (εκλεπτυσμένες) ίνες για τον τύπο τους.

Ένα ενιαίο κλωσμένο νήμα μπορεί να πλεχτεί με βελονάκι, όπως είναι, ή πλεγμένο ή να είναι δί-τρι-...-κλωνο με ένα άλλο. Στο κλώνο δύο ή περισσότερα νήματα περιστρέφεται μαζί, σχεδόν πάντα κατά την αντίθετη φορά από την οποία θα περιστρέφονταν ξεχωριστά, για παράδειγμα, δύο Z-περιστρεφόμενα νήματα γίνονται κλώνος με ένα S-περιστρεφόμενο. Η αντίθετη συστροφή ανακουφίζει μερική από την ένταση των νημάτων για να κουλουριαστούν και να παραχθεί ένα παχύτερο, ισορροπημένο νήμα. Νήματα - κλώνοι μπορεί να πλέκονται μαζί, παράγοντας κορδονωτά νήματα ή πολλαπλά πλεγμένα νήματα. Μερικές φορές, τα νήματα που γίνονται κλώνοι τροφοδοτούνται σε διαφορετικούς ρυθμούς, έτσι ώστε ένα νήμα θηλιάς να μπει γύρω από το άλλο, όπως στην μπουκλέ (bouclé). Τα απλά νήματα μπορεί να είναι βαμμένα χωριστά πριν γίνουν κλώνοι ή μετά να δώσει στο νήμα μια ομοιόμορφη όψη.

Η βαφή των νημάτων είναι μία σύνθετη τέχνη. Νήματα δεν χρειάζεται να είναι βαμμένα ή μπορούν να βαφτούν με ένα χρώμα, ή μια μεγάλη ποικιλία χρωμάτων. Η βαφή μπορεί να γίνει βιομηχανικά, με το χέρι ή ακόμα και ζωγραφισμένα με το χέρι πάνω στο νήμα. Μια μεγάλη ποικιλία από συνθετικές χρωστικές βαφές έχουν αναπτυχθεί από τη σύνθεση του χρώματος λουλακί στα μέσα του 19ου αιώνα. Ωστόσο, φυσικές χρωστικές ουσίες είναι επίσης μία δυνατότητα, αν και είναι γενικά λιγότερο λαμπρή. Το χρώμα καθεστώς ενός νήματος ονομάζεται μερικές φορές το colorway της. ποικιλόχρωμα νήματα μπορεί να παράγουν ενδιαφέροντα οπτικά εφέ,  όπως διαγώνιες ρίγες. Διαδικασία
Το πλεκτό ύφασμα ξεκινά με την τοποθέτηση ενός βουβού κόμπου (slip-knot) στο βρόχο του γάντζου στο βελονάκι (αν και άλλες μέθοδοι, όπως ένα μαγικό δακτυλίδι ή απλά η αναδίπλωση του νήματος μπορούν να χρησιμοποιηθούν) και τραβώντας μία άλλη θηλειά μέσα στην πρώτη θηλειά και η επανάληψη αυτής της διαδικασίας μέχρι τη δημιουργία μιας αλυσίδας ενός κατάλληλου μήκους. Την αλυσίδα είτε την γυρνάς και δουλεύεται σε σειρές, ή συνδέεται με την αρχή της με μια ένα βουβό γαϊτανάκι(βελονιά ολίσθησης) και δουλεύεται σε γύρους - κύκλους. Γύροι μπορούν επίσης να δημιουργηθούν από την εργασία πολλών βελονιών (γαϊτανάκια) σε μία θηλειά. Γαϊτανάκια γίνονται με το τράβηγμα ενός ή περισσότερων θηλειών μέσω κάθε θηλειάς της αλυσίδας. Ανά πάσα στιγμή, στο τέλος ενός γαϊτανιού, υπάρχει μόνο μία θηλειά αριστερά στο βελονάκι. Στο τυνησιακό πλέξιμο με βελονάκι, όμως, αντλεί το σύνολο των θηλειών για μια ολόκληρη γραμμή σε ένα μεγάλο βελονάκι πριν από την εργασία τους, μία την κάθε φορά. Όπως το πλέξιμο με βελόνες, έτσι και το πλέξιμο με βελονάκι μπορεί να δουλευτεί είτε επίπεδο ή σε κύκλο. Διεθνής ορολογία και συμβολισμοί για το πλέξιμο με βελονάκι
Στον αγγλικό κόσμο του πλεξίματος με βελονάκι, οι βασικές βελονιές έχουν διαφορετικά ονόματα. Οι διαφορές συνήθως αναφέρονται ως ΗΒ/ ΗΠΑ (UK/US) ή Βρετανικό/Αμερικάνικο. Για να συμβάλουν στην αντιμετώπιση της σύγχυσης κατά την ανάγνωση μοτίβων, τέθηκε σε χρήση ένα διαγραμμικό σύστημα χρησιμοποιώντας ένα διεθνής πρότυπη σημειογραφία.

Μια άλλη ορολογική διαφορά είναι γνωστή ως τάση - tension (UK) και εύρος - gauge (US). Μεμονωμένοι χειροτέχνες στο πλέξιμο με βελονάκι δουλεύουν τα νήματα με ένα χαλαρό ή ένα σφιχτό κράτημα και εάν δεν γίνονται μετρήσεις, οι διαφορές αυτές μπορούν να οδηγήσουν σε σημαντικές αλλαγές στο τελικό μέγεθος των ενδυμάτων που έχουν τον ίδιο αριθμό σε γαϊτανάκια. Προκειμένου να ελεγχθεί αυτή η αντίφαση, οι τυπωμένες οδηγίες για πλέξιμο με βελονάκι περιλαμβάνουν ένα πρότυπο για τον αριθμό των βελονιών σε ένα πρότυπο δείγματος του υφάσματος. Ένας μεμονωμένος χειροπράκτης στο πλέξιμο με βελονάκιαρχίζει το σχέδιο με την παραγωγή ενός δείγματος δοκιμής και αντισταθμίζει την κάθε διαφορά με την αλλαγή σε ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο βελονάκι. Οι βόρειοι Αμερικανοί αυτό το αποκαλούν εύρος (gauge), αναφερόμενοι στο τελικό αποτέλεσμα αυτών των προσαρμογών, οι Βρετανοί μιλούν για ένταση (tension), η οποία αναφέρεται στην λαβή του χειροτέχνη στο νήμα κατά το πλέξιμο σε γαϊτανάκια. Διαφορές και ομοιότητες από το πλέξιμο με βελόνες
Μία από τις πιο προφανείς διαφορές είναι ότι με το βελονάκι χρησιμοποιείται ένα εργαλείο, το βελονάκι, ενώ στη πλειοψηφία των σχεδίων για πλέξιμο με βελόνες χρησιμοποιούνται δύο βελόνες. Στις περισσότερες πλέξεις με το βελονάκι, ο χειροτεχνίτης έχει συνήθως μόνο μία βελονιά - θηλειά στο βελονάκι (με την εξαίρεση του τυνησιακού τρόπου πλεξίματος με βελονάκι), ενώ ένας χειροτέχνης με βελόνες κρατά μια ολόκληρη σειρά από θηλειές ταυτοχρόνως ενεργές. Σε περίπτωση που φύγουν οι θηλειές - βελονιές από τις βελόνες κατά το πλέξιμο, μπορεί να ξετυλιχτεί το πλεκόμενο ύφασμα, κάτι που δεν συμβαίνει με το βελονάκι, κάτι το ποίο είναι είναι μια δεύτερη δομική διαφορά μεταξύ πλέξιματος με βελόνες και βελονάκι. Στο πλέξιμο με βελόνες, κάθε βελονιά στην από πάνω σειρά υποστηρίζεται από την αντίστοιχη βελονιά της κάτω γραμμής, ενώ οι βελονιές με το βελονάκι υποστηρίζονται μόνο από την υποστηριξή τους σε κάθε πλευρά του πλεκτού υφάσματος. Εάν μια βελονιά-γαϊτανάκι σε ένα τελικό έργο από βελονάκι κοπεί, τα γαϊτανάκια πάνω και κάτω παραμένουν άθικτα και λόγω του σύνθετου θηλειάσματος της κάθε βελονιάς, οι βελονιές - γαϊτανάκια σε κάθε πλευρά είναι απίθανο να χαλαρώσουν εκτός αν τεντωθεί πολύ έντονα.

Στρογγυλά ή κυλινδρικά σχήματα παράγονται απλά με ένα κανονικό βελονάκι, αλλά το κυλινδρικό πλέξιμο με βελόνες απαιτεί είτε μια σειρά από κυκλικές βελόνες ή τρείς με πέντε ειδικές βελόνες με διπλές άκρες. Πολλά πλεκτά είδη από βελονάκι αποτελούνται από μεμονωμένα μοτίβα τα οποία στη συνέχεια ενώνονται με  ραφή ή με  βελονάκι, ενώ στο πλέξιμο με βελόνες συνήθως αποτελείται από ένα συνεχόμενο ύφασμα, όπως το entrelac.

Το ελεύθερο πλέξιμο με βελονάκι είναι μια τεχνική που μπορεί να δημιουργήσει ενδιαφέροντα σχήματα σε τρεις διαστάσεις επειδή οι νέες βελονιές μπορούν να γίνουν ανεξάρτητες από προηγούμενες βελονιές σχεδόν οπουδήποτε στο πλεγμένο κομμάτι. Αυτό γενικά επιτυγχάνεται με το να χτίζονται-πλέκονται σχήματα ή δομικά στοιχεία στο ήδη υπάρχον πλεκτό ύφασμα σε οποιοδήποτε μέρος τις επιθυμίες του χειροτέχνη.

Πλέξιμο με βελόνες μπορεί να επιτευχθεί και από μηχανή, ενώ πολλές βελονιές από βελονάκι μπορούν να γίνουν μόνο με το χέρι. Το ύψος των πλεκτών βελονιών και στα δύο είδη πλεξίματος διαφέρουν: ένα βουβό γαϊτανάκι έχει το διπλό ύψος από μία βελονιά από βελόνες στο ίδιο μέγεθος νήματος και με συγκρίσιμα σε διάμετρο εργαλεία και ένα μονό ποδαράκι είναι περίπου τέσσερις φορές το ύψος από μία βελονιά από βελόνες.

Ενώ στις περισσότερες πλέξεις με βελονάκι χρειάζεται ένα βελονάκι υπάρχει και μία μέθοδος με έναν αργαλειό πλεξίματος. Τα βουβά γαϊτανάκια μοιάζουν πολύ με τις πλέξεις από βελόνες. Κάθε βουβό γαϊτανάκι σχηματίζεται με τον ίδιο τρόπο όπως μια καλή ή από την ανάποδη βελονιά. Ένα άτομο που εργάζεται με τα βουβά γαϊτανάκια μπορεί να ακολουθήσει ένα πλεκτό μοτίβο με τις βελονιές που γίνοται από βελόνες και να πάρει ένα παρόμοιο αποτέλεσμα.

Είναι μια κοινή αντίληψη ότι βελονάκι παράγει ένα παχύτερο ύφασμα από το πλέξιμο με βελόνες, ότι έχει την τάση να "δίνει" λιγότερο πλεκτό ύφασμα και χρησιμοποιεί περίπου το ένα τρίτο περισσότερο νήμα για ένα παρεμφερές έργο από βελόνες. Αν και αυτό είναι αλήθεια συγκρίνοντας ένα μόνο δείγμα κάλτσας από βελονάκι  και ένα από βελόνες, το οποίο δείγμα έγινε με το ίδιο μέγεθος νήματος και βελόνων-βελονακιου, δεν είναι απαραίτητα αλήθεια για βελονάκι σε γενικές γραμμές . Στο βελονάκι χρησιμοποιείται πολύ λιγότερο από το 1 /3 του νήματα από το πλέξιμο με τις βελόνες για παρόμοια κομμάτια , και ένα ύφασμα από βελονάκι μπορεί να έχει παρόμοια αίσθηση και στυλ με αυτό από βελόνες με τη χρήση ενός μεγαλύτερου σε μέγεθος βελονάκι ή με λεπτότερο νήμα. Στο πλέξιμο με βελονάκι ακόμα και στο στυλ το τυνησιακό, σε μερικές περιπτώσεις χρησιμοποιείται λιγότερο νήμα από ότι στο πλέξιμο με βελόνες σε συγκρίσιμα κομμάτια. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των πηγών έχουν ελεγχθεί - δοκιμαστεί  που ισχυρίζονται ότι έχουν δοκιμαστεί το 1/3 των περισσότερων νημάτων, ένα βουβό γαϊτανάκι (sc) χρησιμοποιεί περίπου το ίδιο ποσό νήματος, όπως μία βελονιά από την καλή, αλλά περισσότερο νήμα από τη βελονιά ζέρσευ. Κάθε βελονιά yarnovers από βελόνες χρησιμοποιεί λιγότερο νήμα από βουβό γαϊτανάκι, για να παράγουν την ίδια ποσότητα του υφάσματος. Η βελονιά συμπλέγματος (Cluster ή Puff stitch) από βελονάκι, η οποία είναι στην πραγματικότητα είναι πολλαπλές  βελονιές οι οποίες εργάστηκαν μαζί, θα χρησιμοποιήσει το περισσότερο μήκος οποιαδήποτε άλλης βελονιάς.

Οι κλασσικές βελονιές για το πλέξιμο με βελονάκι όπως το άριχτο γαϊτανάκι (single crochet-sc) και το μονό ποδαράκι (double crochet-dc)  παράγουν ένα παχύτερο ύφασμα, περισσότερο σαν βελονιά από βελόνες (garter stitch). Αυτό είναι μέρος του γιατί χρειάζεται περισσότερο νήμα. Το βουβό γαϊτανάκι (βελονιά ολίσθησης, slip stitch-sl st)  μπορεί να παράγει ένα ύφασμα σαν κάλτσα που είναι λεπτότερο και συνεπώς χρησιμοποιεί λιγότερο νήμα.

Διαφορές μεταξύ πλεξίματος με βελονάκια και με βελόνες
* Σχεδόν το πλέξιμο με βελονάκι γίνεται με ένα βελονάκι και δουλεύεται μία βελονιά - ένα γαϊτανάκι τη φορά. Το πλέξιμο μπορεί να γίνει και σε κύκλους χωρίς ειδικά εργαλεία.
*Στο πλέξιμο με βελόνες χρησιμοποιούνται δύο ή περισσότερες ευθείες βελόνες που φέρουν πολλαπλές βελονιές.
* Σε αντίθεση με το πλέξιμο με βελονάκι, το πλέξιμο με βελόνες απαιτεί εξειδικευμένες βελόνες για δημιουργία κυκλικών γύρων.

Φιλανθρωπία
Ήταν πολύ κοινό για τους ανθρώπους και διάφορες ομάδες να πλέκουν είδη ένδυσης με βελονάκι και άλλα ενδύματα και στη συνέχεια να τα δωρίζουν στους στρατιώτες κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οι άνθρωποι έχουν επίσης έπλεκαν ρούχα και στη συνέχεια τα δώριζαν σε νοσοκομεία, για τους άρρωστους ασθενείς, αλλά και για τα νεογέννητα μωρά. Μερικές φορές οι ομάδες πλέκουν με βελονάκι για ένα συγκεκριμένο σκοπό φιλανθρωπίας, όπως για τα καταφύγια των αστέγων, γηροκομεία, κλπ. Έγινε επίσης, όλο και πιο πολύ,  δημοφιλής το πλέξιμο καπέλων με βελονάκι (που συνήθως αναφέρονται ως «χημειοκαλύμματα {chemo caps}») για να τα δωρίσουν σε κέντρα θεραπείας του καρκίνου, για αυτούς που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία. Κατά τη διάρκεια του Οκτωβρίου ροζ καπέλα και κασκόλ πωλούνται και τα έσοδα δωρίζονται στα ταμεία του καρκίνου του μαστού.

Μαθηματικά και υπερβολικό πλέξιμο με βελονάκι
Τα μοτίβα/σχέδια για πλέξιμο με βελονάκι έχουν μια υποκείμενη μαθηματική δομή - το σχέδιο που δημιουργήθηκε από την τακτική παρουσία ή παράλειψη των βελονιών είναι η ίδια η ουσία αυτής της μορφή τέχνης. Οι ομοιότητες με την μαθηματική σειρά, με τη σειρά της από 0 και 1, είναι προφανείς. Δηλαδή, μία βελονιά είναι σαν ένα "1", και μια βελονιά που λείπει είναι σαν ένα "0". Η τέχνη έχει χρησιμοποιηθεί για να απεικονίσει σχήματα σε υπερβολικό χώρο που είναι δύσκολο να αναπαραχθούν με χρήση άλλων μέσων ή  είναι δύσκολο να καταλάβουμε όταν βλέπονται σε δύο διαστάσεις. Ένα υπερβολικό μοντέλο ενός κοραλλιογενή ύφαλου έχει επίσης κατασκευαστεί για περιβαλλοντικούς σκοπούς. 

Ένα μοντέλο χαρτιού βασισμένο στην ψευδοσφαίρα (pseudosphere) δημιουργήθηκε από τον William Thurston, ωστόσο, ήταν αρκετά ντελικάτη. Το πλέξιμο με βελονάκι έχει χρησιμοποιηθεί από την  μαθηματικό Daina Taimina, προκειμένου να δημιουργήσετε μια εκδοχή του υπερβολικού πλάνου (hyperbolic plane). Η Daina Taimina χρησιμοποίησε την τέχνη του πλεξίματος με βελονάκι για να δημιουργήσετε ένα ισχυρό, ανθεκτικό μοντέλο, το οποίο εκθειάστηκε από το Ινστιτούτο For Figuring.

Αρχιτεκτονική
Στο βιβλίο "Στυλ στις τεχνικές τέχνες", ο Gottfried Semper εξετάζει το ύφασμα με μία μεγάλες υποσχέσεις και ιστορικό υπόβαθρο. Στην ενότητα 53, γράφει την "θηλειά γαϊτανάκι, ή Noeud Coulant: ένας κόμπος όπου αν λυθεί, προκαλεί το ξετύλιγμα όλου του έργου". Στην ίδια  ενότητα, ο Semper ομολογεί την άγνοια του για το θέμα του πλεξίματος με βελονάκι, αλλά πιστεύει ακράδαντα ότι είναι μια τεχνική μεγάλης αξίας ως υφαντική τεχνική και ενδεχομένως κάτι περισσότερο. 

Υπάρχει ένας μικρός αριθμός αρχιτεκτόνων σήμερα που ενδιαφέρονται για το θέμα του πλεξίματος με βελονάκι, καθώς σχετίζεται με την αρχιτεκτονική. Οι ακόλουθες εκδόσεις, εξερευνήσεις και έργα διατριβής μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως πηγή για το πώς το βελονάκι χρησιμοποιείται στο πλαίσιο των δυνατοτήτων της αρχιτεκτονικής.
*Emergent Explorations: Analog and Digital Scripting - Alexander Worden
*Research and Design: The Architecture of variation - Lars Spuybroek
*YurtAlert - Kate Pokorny

Graffiti
Τα τελευταία χρόνια, μία πρακτική που ονομάζεται έκρηξη νημάτων (yarn bombing), δηλαδή η χρήση πλεξίματος με βελόνες ή βελονάκι ώστε αν γίνει τροποποίηση και να ομορφύνει το περιβάλλον (συνήθως το υπαίθριο), εμφανίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και διαδώθηκε παγκοσμίως. Οι βομβαρδιστές νημάτων μερικές φορές βάζουν στόχο υπαρκτά κομμάτια ώστε να τα ομορφοποιήσουν!

πηγή
wikipedia

Read More

Bruno’s Art & Sculpture Garden

 

Bruno’s Art & Sculpture Garden

Κρυμμένος μέσα στο τροπικό δάσος του μικρού χωριού Marysville είναι ένας κόσμος γεμάτος φαντασία, ομορφιά, αλλά και χιούμορ. 

Είναι ο κόσμος του Bruno Torfs.

Ο  Παραμυθένιος κήπος!

Ο κήπος του Bruno Torf είναι ένα εκπληκτικό μέρος για τους θαυμαστές της τέχνης. 

 

Ένας κήπος γεμάτος με αγάλματα φτιαγμένα από ξύλο.
 

Ποιος είναι ο Bruno Torfs;
Ο καλλιτέχνης Bruno Torfs γεννήθηκε στη Νότια Αμερική, αλλά μετακόμισε στην Αυστραλία για να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Να δημιουργήσει ένα κήπο γλυπτικής.

Στο Βικτοριανό χωριό Marysville (95 χλμ. από την Μελβούρνη) βρήκε τις ιδανικές συνθήκες για να ξεκινήσει το εγχείρημα του. Αγόρασε την γη που χρειαζόταν  (συμπεριλαμβανομένου και κομμάτι από τα υποαλπικά δάση) και μετά από πέντε μήνες σκληρής δουλειάς, άνοιξε για το κοινό του το Bruno’s Art & Sculpture Garden.

Το πρωτότυπο και μοναδικό έργο του γλύπτη και ζωγράφου Bruno Torfs συνεχίζει να φέρνει χαρά και έμπνευση στους επισκέπτες από όλο τον κόσμο. Φωλιασμένο ανάμεσα στο πλούσιο τροπικό δάσος ζει μια συλλογή από αξέχαστους χαρακτήρες υπέροχα κατασκευασμένους από τον Bruno από πηλό και καύση στο καμίνι του.

Ο Bruno έχει δημιουργήσει έναν κόσμο πλούσιο σε φαντασία και διορατική ομορφιά που προέρχεται από τη φαντασία του και εμπνέεται από τα ατρόμητα ταξίδια του σε σε κάποιες από τις πιο ενδιαφέροντες και απομακρυσμένες περιοχές του κόσμου.

Ο κήπος κάηκε από φωτιά το 2009 αλλά  ξανάνοιξε  στο κοινό στις 29 Νοεμβρίου 2011 μετά από τις απαραίτητες επιδιορθώσεις.

 

 

Read More

ΙΔΕΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΟ ΣΤΕΦΑΝΙ!

Αύριο,ο  Δήμος Ναυπλιέων γιορτάζει την Πρωτομαγιά στην παραλία της Καραθώνας με εκδηλώσεις για μικρούς και μεγάλους, στις οποίες κυριαρχούν η παράδοση, η μουσική και ο χορός.

Οι δημότες και οι επισκέπτες του Δήμου είναι καλεσμένοι από τις 11 το πρωί στην Καραθώνα για να κατασκευάσουν μαγιάτικα στεφάνια με τη βοήθεια ειδικού στην ανθοδετική τέχνη και να διαγωνιστούν παρουσιάζοντας το δικό τους καλύτερο στεφάνι. 
Μικροί και μεγάλοι θα έχουν την δυνατότητα να συμμετάσχουν σ’ ένα δημιουργικό εργαστήρι, πλημμυρίζοντας την περιοχή με ανοιξιάτικες ευωδιές και λουλούδια.
Στην συνέχεια το κοινό θα απολαύσει ένα μεγάλο Λαϊκό γλέντι με παραδοσιακούς χορούς και εδέσματα και θα γιορτάσει την Πρωτομαγιά διασκεδάζοντας μέχρι αργά το απόγευμα.

Αν σκέφτεστε να επισκεφτείτε την πόλη μου και πάτε μια βόλτα από εκεί, σας βρήκα ιδέες για να είστε προετοιμασμένοι!!!!!

ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΦΤΙΑΞΕΤΕ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ!
Ένας τρόπος κατασκευής στεφανιών ήταν με τη χρήση ευλύγιστων κληματόβεργων, πάνω στις οποίες τοποθετούνταν κλαδάκια από αμυγδαλιές, συκιές ή ροδιές, ενώ πολλές φορές, αρκετοί προτιμούσαν να μην φτιάξουν καν στεφάνια αλλά να κρεμάσουν στις εξώπορτες τους ματσάκια από κλαδιά ελιάς, νεραντζιάς ή πορτοκαλιάς μαζί με διάφορα λουλούδια και φυτά για να αποτρέψουν το “κακό” να μπει στο σπίτι τους, όπως σκόρδα ή ακόμα και τσουκνίδες (αυτό κάνω εγώ!).

Μα..το στεφάνι είναι στεφάνι !!
Είναι τέχνη!
Πάμε να δούμε..

ALL TIME CLASSIK :Με φυσικά λουλούδια !
Όπως μας έμαθαν οι μανούλες μας!

Θα χρειαστείτε ένα ψαλίδι, βελόνα και κλωστή, μπουμπούκια από διάφορα λουλούδια. Με την βελόνα τρυπάτε το κοτσάνι του λουλουδιού και μέσα σε αυτήν την τρυπούλα περνάτε το κοτσάνι του άλλου λουλουδιού. Τα δένετε μεταξύ τους με την κλωστή και συνεχίζετε με αυτόν τον τρόπο μέχρι να συμπληρωθεί το στεφάνι. Στο τέλος ενώνετε τις δύο άκρες πάλι με κλωστή και έτοιμο το στεφάνι σας!
Βήμα βήμα οι παρακάτω εικόνες που βρήκα στο pinterest σας βοηθούν..

ΙΔΕΕΣ ΓΙΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Αν φέτος θέλεις κάτι διαφορετικό παρακάτω  θα δούμε στεφάνια που δεν “πεθαίνουν” μέσα σε λίγες ημέρες και που είναι φτιαγμένα από  τσόχα, καρπούς, χαρτί, φελλό και πολλά άλλα!
Στα καταστήματα ειδών χόμπι, μπορείς να βρεις σε πολύ οικονομικές τιμές δύο είδη βάσεων για στεφάνια: από φελιζόλ ή από αποξηραμένα κλαδιά. Ακόμα, μπορείς να κατασκευάσεις  μόνος σου βάσεις, από σύρμα ή ευλύγιστα κλαδιά κληματαριάς ή δέντρων. Έχοντας μια βάση, μπορείς να τη διακοσμήσεις με διάφορα υλικά και να κολλήσεις με σιλικόνη (ή να στερεώσεις με οποιοδήποτε τρόπο) διάφορα διακοσμητικά στοιχεία, ανάλογα με την εποχή ή ακόμα και το προσωπικό σου στιλ.
Έψαξα αρκετή ώρα στο κυβερνοχώρο και ανακάλυψα καταπληκτικές ιδέες  με οδηγίες παρακαλώ για να μη σας κουράσω!

1.  Στην παραπάνω εικόνα βλέπουμε πως να φτιάξουμε ένα στεφάνι με διάφορους τύπους παχύφυτων και οι οδηγίες βρίσκονται αναλυτικά εδώ.











Για ένα πιο σύνθετο στεφάνι (όπως της παρακάτω εικόνας) ή να πάρεις ιδέες για διάφορους τύπους τέτοιων “ζωντανών” succulent στεφανιών ρίξε μια ματιά εδώ.













2. Πιο κοντά στη παράδοση, ένα στεφάνι που περιέχει λουλούδια επάνω σε μια βάση από κλαδιά.
Οι οδηγίες βήμα προς βήμα βρίσκονται εδώ.

3. Ξανά έχουμε βάση από κλαδιά, μόνο που αυτή τη φορά τη διακοσμούν τουλίπες! Εσύ αν θες μπορείς να κάνεις με όποιο λουλούδι προτιμάς ή έχεις στον κήπο σου . Οι οδηγίες του βρίσκονται εδώ.










 4. Στεφάνι από αληθινά λεμόνια!  Η κατασκευή του είναι πολύ  απλή  και μπορείς να τη δεις βήμα προς βήμα εδώ.














5. Στεφάνι από κλαδάκια βατομουριάς, δες εδώ τις οδηγίες
και δοκίμασε το με όποια κλαδάκια προτιμάς εσύ!









6. Στεφάνι από βελανίδια , τα οποία τοποθετήθηκαν με ζεστή σιλικόνη σε μια βάση και  βάφτηκαν κίτρινα!  Οδηγίες δες  εδώ










7. Στεφάνι από αποξηραμένα πορτοκάλια, κουκουνάρια και κανέλα Άλλο ένα στεφάνι φτιαγμένο από οργανικά υλικά .Δες εδώ πως φτιάχνετε.










8. Στεφάνι Λεβάντας ! Δες εδώ πως θα φτιάξεις στεφάνι από λεβάντες χωρίς να χρησιμοποιήσεις κάποια βάση.
Το λατρεύω!!!

Οι ιδέες δεν τελειώνουν...!

ΔΕΣ ΕΔΩ

ΚΑΙ...ΠΑΜΕ....!!

ΑΛΛΕΣ ΙΔΕΕΣ!!

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΟ ΦΥΛΑΞΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

 ΚΑΙ

 ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ!!

Read More

 

Οι γλάστρες με αναρριχώμενα δεν είναι ο μόνος τρόπος για να καλύψετε κατακόρυφες επιφάνειες. 

 Έξι «κάν' το μόνος σου» τρόποι κάθετης φύτευσης που θα κάνουν τους άχαρους τοίχους στο μπαλκόνι να λουλουδιάσουν.

Πρωτότυπα, ευφάνταστα και οικολογικά. Η νέα γενιά ανθοκομίας αλλά και καλλιέργειας μπορεί να χωρέσει ακόμη και σε ένα μπαλκόνι και να μεταμορφώσει τις γκρίζες επιφάνειες σε κάτι πραγματικά μοναδικό.
1. Στοιβάζοντας ζαρντινιέρες
Για τους ανθρώπους που αγαπούν τα φυτά, φαντάζει φτωχό το θέαμα μιας βεράντας στο δάπεδο της οποίας συνωστίζονται γλάστρες και γλαστράκια, την ίδια στιγμή που στους γυμνούς τοίχους της αγωνίζεται να θεριέψει κάποιος μοναχικός κισσός. Η πιο εύκολη λύση για να «καθετοποιήσετε» βλαστούς, άνθη και αρώματα είναι οι στοιβαζόμενες ζαρντινιέρες που διατίθενται στο εμπόριο. Πλαστικές ή πήλινες, είναι φτιαγμένες με προεξοχές ώστε να αναπτύσσονται τα φυτά σε καθεμία δίχως να εμποδίζονται από την αμέσως αποπάνω της. Θα τις γεμίσετε με περλίτη και με εμπλουτισμένο χώμα εξωτερικού χώρου, όπως ακριβώς θα κάνατε και με μια απλή ζαρντινιέρα. Πριν διαλέξετε τον τύπο, το μέγεθος και το επιθυμητό ύψος του «πράσινου πύργου» σας, βεβαιωθείτε ότι το σημείο της βεράντας όπου θα τις τοποθετήσετε αντέχει αρκετό βάρος. Θυμηθείτε ότι, μαζί με το χώμα και το νερό που ρίχνετε, το συνολικό σας σύστημα θα έχει, ανάλογα με το ύψος που θα δώσετε, πολλαπλάσιο βάρος από το βάρος μίας και μόνο γεμάτης φυτά ζαρντινιέρας. ‣
2. Φράουλες στις τσέπες
Αρκετά οικονομικό είναι και το πάνελ με τσέπες από συνθετικό πορώδες υλικό (θυμίζει στην όψη τα καραβόπανα με τις θήκες που χρησιμοποιούμε μέσα στο σπίτι για πρόχειρη αποθήκευση), που θα καρφώσετε γερά στο τοίχο. Κάθε φυτό κατοικοεδρεύει στην τσέπη του απομονωμένο, μπορείτε λοιπόν να φυτέψετε δίπλα δίπλα φυτά που απαιτούν διαφορετική φροντίδα μεταξύ τους. Σε μερικές εβδομάδες, θα απλώνετε το χέρι να κόψετε φράουλες, φρέζιες ή ραπανάκια χωρίς να σκύβετε

3. Παλέτες που ανθίζουν

Οι ξύλινες παλέτες μεταφοράς εμπορευμάτων είναι πασπαρτού, καθώς μπορούν να γίνουν τραπεζάκια, βάση για κρεβάτια και, στην προκειμένη περίπτωση, λύσεις για κάθετους κήπους. Για να διαμορφώσετε μια παλέτα έτσι ώστε να μπορεί να φιλοξενήσει χώμα και φυτά, αγοράστε δίχτυ εδαφοκάλυψης και καρφώστε το πάνω της έτσι ώστε να καλύπτει εντελώς τη μία της επιφάνεια και όλες τις πλαϊνές της πλευρές. Θα δημιουργήσετε έτσι μία «πλάτη» που θα συγκρατεί το χώμα και το νερό. Οπως η παλέτα είναι ξαπλωμένη στο έδαφος και «ντυμένη» με το δίχτυ, γεμίστε την προσεκτικά με χώμα. Κατόπιν, φυτέψετε τα φυτά της αρεσκείας σας, πατικώνοντας το χώμα ανάμεσα στα σανίδια, και τέλος γυρίστε την όρθια (θα χρειαστείτε τη βοήθεια κάποιου, γιατί θα έχει βαρύνει αρκετά). Επαναλάβετε με όσες παλέτες ακόμα θέλετε, τοποθετώντας τις σε παράταξη στον τοίχο σας (και στερεώνοντάς τις στον τοίχο, αν τη βεράντα σας την πιάνει ο αέρας), δημιουργώντας έτσι, ανέξοδα, μια εκπληκτική αίσθηση εξοχής.
 
4. Διάφανοι πύργοι μπουκαλιών
Αλλος ένας τρόπος να ανέβει η βλάστηση από τα πλακάκια και τα μωσαϊκά του δαπέδου στο ύψος του βλέμματός σας είναι τα αναποδογυρισμένα μπουκάλια νερού και αναψυκτικών. Στοιβαγμένα το ένα μέσα στο άλλο και διάφανα καθώς είναι, δημιουργούν έναν διασκεδαστικό κάθετο κήπο με pop αισθητική. Δεν στηρίζονται στο έδαφος, αλλά απαιτούν στερέωση στον τοίχο με συρματόπλεγμα. Κόψτε τη βάση κάθε μπουκαλιού, δημιουργώντας μια τρύπα όπου θα σφηνώσει το στόμιο του μπουκαλιού που θα τοποθετηθεί από πάνω. Ανοίξτε άλλη μία τρύπα, μεγαλύτερη, στο πλαϊνό μέρος, κοντά στη βάση: Από εκεί θα αναπτυχθεί το φυτό. Τέλος, κάντε μια μικρή τρύπα στο καπάκι κάθε μπουκαλιού ώστε να γίνεται η αποστράγγιση. Γεμίστε τα με χώμα μέχρι το σημείο όπου ξεκινούν οι πλαϊνές τρύπες και ξεκινήστε τη φύτευση. Φτιάξτε πολλούς πύργους δίπλα δίπλα για πιο πλούσιο αποτέλεσμα.

5. Κηπουρική σε ψαροκασέλες
Ποιος ψαράς θα φανταζόταν ότι τα λευκά καφάσια από φελιζόλ όπου διατηρεί την ψαριά του θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν αγροτική παραγωγή; Στοιβάξτε τα διαγώνια το ένα πάνω στο άλλο, ώστε να δημιουργηθούν στο καθένα τέσσερις γωνίες όπου θα παραχώσετε τα φυντάνια σας. Το πλεονέκτημά τους, εκτός του ότι είναι πάμφθηνα, είναι ότι δεν χρειάζονται στήριξη σε τοίχο, έτσι μπορούν να σταθούν και στη μέση ενός μεγάλου μπαλκονιού, δημιουργώντας έναν κομψό πύργο πρασινάδας. (Είναι ιδανική ιδέα για δώματα χτισμένα σε ταράτσες.) Ανάλογο αποτέλεσμα θα έχετε και με καφάσια πλαστικά αλλά και ξύλινα, που θα τους πριονίσετε τα ξύλα που προεξέχουν αποπάνω και θα τα βάψετε με διάφορα χρώματα.
6. «Αναψυκτικός» κήπος!
Κρεμάστε σε διάφορα ύψη οριζοντιωμένα (αντί για κάθετα, σε στήλες) μπουκάλια από αναψυκτικά, αφού τα έχετε κόψει στο πλάι και γεμίσει με χώμα και φυτά.

Πώς ποτίζουμε
Οι απλοί τρόποι κάθετης φύτευσης που περιγράφουμε παραπάνω δεν χρειάζονται απαραιτήτως αυτόματο σύστημα ποτίσματος, αρκεί να είστε πολύ προσεκτικοί με τις ποσότητες νερού. Θα πρέπει να ποτίζετε καθημερινά, ξεχωριστά το κάθε φυτό, αλλά ρίχνοντας λίγο νερό, ώστε να μη γίνεται έντονη αποστράγγιση εις βάρος των φυτών που βρίσκονται χαμηλά (απαραιτήτως βάλτε πιατάκια στη βάση του κήπου). Επειδή ο χώρος όπου βρίσκονται τα φυτά είναι μικρός και το χώμα λίγο, καλό είναι να προσθέτετε υδατοδιαλυτό λίπασμα ώστε να παίρνουν όλες τις πολύτιμες ουσίες που χρειάζονται. Για πιο συστηματικό πότισμα, εγκαταστήστε αυτορυθμιζόμενους σταλάκτες -προτιμήστε αυτούς που ξεκινούν και σταματούν ταυτόχρονα με το άνοιγμα της βρύσης, ανεξάρτητα από το ύψος στο οποίο βρίσκεται ο καθένας.
 
Τι φυτά να διαλέξω;
Δύο είναι τα πράγματα που πρέπει να προσέξετε. Το πρώτο είναι να μην έχουν μεγάλο ριζικό σύστημα ούτε να ψηλώνουν πολύ. Το δεύτερο είναι να μη φυτέψετε στις ανώτερες στρώσεις του κήπου φυτά που έχουν ιδιαίτερη ανάγκη από ήλιο. Γεμίστε τα κάτω διαζώματα, τα πιο ηλιόλουστα, με κάθε είδους μεσογειακά φυτά και μυρωδικά, όπως λεβάντες, λεβαντίνες, φασκόμηλο, θυμάρι, ρίγανη έρπουσα, αλλά και πολύχρωμα καλλωπιστικά, όπως αζαλέες, πετούνιες και βολβούς. Στα πάνω πάνω «πατώματα», βάλτε αράχνες και φτέρες διαφόρων ειδών, που τους αρέσει η σκιά, και από λαχανικά, μαρούλια, που αναπτύσσονται και με λιγότερο ήλιο. Ντοματιές, μελιτζάνες, πιπεριές μπορούν να ευδοκιμήσουν στον κάθετο κήπο σας, ενώ δημοφιλείς είναι οι φράουλες.

Από την Εβίτα Κυριαζή, σε συνεργασία με την Αναστασία Σιάνου, Τεχνολόγο Γεωπονίας, MSc
πηγή: http://26ecopages.blogspot.gr


Θέλεις κι άλλες ιδέες;

Καταπληκτικό αποτέλεσμα αν έχεις φαντασία! 

 

Read More